Göksel Baba,
Paramparça yüreklerimizle, sensizliği deneyimlediğimiz bir felaketin tam ortasındayız.
Kedere doyduk Baba ve bu keder uyumamıza da konuşmamıza da yaşamamıza da izin vermiyor. Ne gece ne gündüz bize umut getiriyor. Sonsuz bir çölün ortasında yalnız ve terk edilmiş hissediyoruz. Birisi gelse ve tüm olanlar bir kabustu dese diye çaresizce bekliyor, uyuyup uyanmak ve o bildiğimiz tanıdık yerden devam etmek istiyoruz. Çünkü biz şimdi bu yerde, her şeye yabancıyız. Nereye gideceğimizi, ne şekilde büyüyüp evrileceğimizi, değişip dönüşeceğimizi ve bu acıya bakmayı nasıl öğreneceğimizi bilmiyoruz. Kaybolduk Baba!
Lütfen sessizliğin ve bilinmezliğin ortasında bırakma bizi. Yakarışlarımızı duy, bizi unutma! Kırılanı onar, kaybolanı bul! Karanlığın ortasında ışık, yeni yollarda rehberimiz ol. Tıpkı geçmişte olduğu gibi bugün de bize sevginle sarıl, varlığınla ısıt, esenliğinle donat ve gücümüzü tazele. Ayağa kalkıp devam edebilmemiz için elini uzat ve yardımını esirgeme. Çünkü tek sığınağımız Sen’sin.
Göksel Baba, merhamet et, merhamet et, merhamet et…
Yazan: Serda Ayık Sez
Amin,
Rab’bin acı çektiğini biliyorum. Bu zor zamanda yanımızda, hepimizle hepimiz için ağlıyor!