Kutsal Kitap’ta binlerce farklı karakter olduğunu biliyor muydunuz? Rolleri ufak ya da büyük olsunlar tüm bu karakterler bize Tanrı’nın işleyişini anlatmak için vardır. Hristiyanlık öyküsünde, hakkında az yazılan karakterlere baktığımızda bile birçok farklı şey bulabiliriz. İsa’nın eteğinin ucuna dokunsa iyileşeceğine iman eden kadının öyküsünden aslında öğrenebilecek çok şey vardır. Yine İsa’yı saf Hint Sümbülü yağıyla mesheden kadın ya da çarmıhta İsa’nın yanında asılı olan hırsız hakkında konuşacak daha çok şey vardır. Ne var ki, bu kişilerin gelecek kuşaklar tarafından hatırlanacakları söylenmektedir ve gerçekten de onları hatırlarız.
Hayatları toplumun gözünde ne kadar önemsiz olsa da onlar hatırlanmaya değer insanlardır. Tanrı’nın yeryüzünde geçen öyküsünde rol alan oyunculardır. Onlar kalabalıklar onları umursamazken Tanrı tarafından unutulmayan insanlar olarak Kutsal Kitap’ın sayfalarında yerlerini alırlar. Onlar bana göre başkaları fark etmese de fani hayatlarımızın Tanrı tarafından unutulmadığını gösteren kanıtlardır.
Şimon hakkında çok az şey biliriz, ama bir gün Yeruşalim’deki tapınakta bulunduğu sırada Tanrı’nın onu unutmadığını anlar. Genç bir kızın kollarındaki bebeğe uzanan Şimon o an hamtlar yükseltmeye başlar. Kırışık elleri çocuğu kavradığında Tanrı’ya içten bir övgü yükseltir: “Ey Rabbim, verdiğin sözü tuttun; Artık ben, kulun huzur içinde ölebilirim. Çünkü senin sağladığın, bütün halkların gözü önünde hazırladığın kurtuluşu, ulusları aydınlatıp halkın İsrail’e yücelik kazandıracak ışığı gözlerimle gördüm ” (Luka 2:29‐30).
Şimon azat edilen bir kölenin diliyle konuşmaktadır. Sözlerinde bir aciliyet ve rahatlık duygusu sezilmektedir, sanki demir bir kapının kilidi kırılmıştır ve artık dışarı çıkabilir. Tanrı, yaşlı Şimon’a verdiği vaadi hatırlatmıştır. Rab, sağlayacağı kurtuluşu görmeden ölmeyeceğini vaat etmiştir. İsa adındaki çocuğu görüp kollarında tutan Şimon artık huzur içinde öleceğini biliyordur.
Yabancı bir adamın verdiği bu tepki karşısında Meryem’le Yusuf hayret içinde kalır. Adını bilmedikleri yaşlı adam bebeklerine bakarak huzur içinde öleceğini söylemektedir. Tanrı’nın elinin İsa’nın üzerinde olduğunun farkındadırlar; ancak burada Tanrı’nın kurtaran elinin düşündüklerinden çok daha öteye uzandığını keşfederler.
Şimon’un kutsaması ve Meryem’e ilettiği sözler bu kanıyı daha da güçlendirir: “Bu çocuk, İsrail’de birçok kişinin düşmesine ya da yükselmesine yol açmak ve aleyhinde konuşulacak bir belirti olmak üzere belirlenmiştir. Senin kalbine de adeta bir kılıç saplanacak. Bütün bunlar, birçoklarının yüreğindeki düşüncelerin açığa çıkması için olacak” (Luka 2:34‐35). Meryem ve Yusuf bu sözler karşısında şaşkına dönerler.
Çarmıhı, bir annenin yüreğine saplanan hançeri ve aleyhinde konuşulan kişiyi düşünürken Mesih’in tutkusunu hatırlarız. Tapınaktaki yaşlı bir adam yüzlerce yıl önce ömrünün kısacık bir anıyla bize bugün İsa’ya bakmanın Tanrı’nın kurtuluşuna bakmak olduğunu söyler. İster yemlikte yatan bebeğe ister çarmıha gerilmiş adama bakalım, yüreklerimiz O’na bir karşılık vermek üzere uyanmaktadır.
Belki de Hristiyanlık öyküsünde tanık olduğumuz birçok fani hayattan alıntılanan küçük kesitler işte bu duyguyu yakalamamız içindir. Tıpkı Şimon gibi, İsa’yla birlikte çarmıha gerilen suçlu da O’nun yaralı gözlerine baktığında Tanrı’nın sağladığı kurtuluşu görmüştür. “Ey İsa, kendi egemenliğine girdiğinde beni an” (Luka 23:42) demiştir ve dediği gibi olur.
Yazar:
Jill
Carattini
Çeviri: Senem Ekener
