Rab’bin bana yıllardır söylediği bir mesaj varsa, o da Hristiyan toplumunun anlamı hakkındaki hayati konudur. İsa’nın tutuklanıp yargılanmadan önceki son akşamında öğrencilerine söylediği şey Hristiyan olmanın ne anlama geldiğiyle ilgili anlayışımız için çok önemlidir. Bunun tek başına Hristiyanca konuşmak değil, Hristiyan olmak anlamına geldiğini görürüz. İsa Yuhanna 13:34’te şöyle demiştir, “Size yeni bir buyruk veriyorum: Birbirinizi sevin. Sizi sevdiğim gibi siz de birbirinizi sevin.” Eski buyruk, Levililer 19’dandı: “Komşunuzu kendiniz gibi sevin.” İsa burada çıtayı yükseltir ve şöyle der: Birbirinize olan sevginiz kendinize olan sevgi olmayacak; size olan sevgim olacak: “Sizi sevdiğim gibi siz de birbirinizi sevin.”
Eğer Yuhanna’yı 13’ten 17’ye kadar tek oturuşta okursanız, bölümlerin birçok bakımdan farklı olduğunu görürsünüz. Yuhanna 13, İsa’nın öğrencilerinin ayaklarını yıkadığı canlı bir sahnedir. Yuhanna 17 ise İsa’nın Baba’ya duasıdır. Burada Üçlübirlik arasında geçen bir konuşmaya kulak misafiri olduğumuz en çarpıcı bölümlerden birine rastlarız. Yuhanna 14 ile 16. bölümler arasında Kutsal Ruh’un işleyişi hakkında merkezi bir öğreti verilir. Ancak ortadaki bölümler Kutsal Ruh’un adının hiç geçmediği Yuhanna 13 ve 17’den asla ayrı tutulamaz. İsa’nın Tanrı’nın varlığının parçası olan bir şeyi öğrencileriyle paylaştığını görmeye başlarız. Sonra Yuhanna 15:9’da İsa tekrar şöyle der, “Baba’nın beni sevdiği gibi, ben de sizi sevdim.” Diğer bir deyişle, Mesih’in bedeni içerisindeki sevgi standarttır. Baba’nın Oğul’a duyduğu sevgi standarttır.
Bu bölümlerde İsa’nın Babası’yla konuşmasını dinlerken, Hristiyanlar için çok özel ve önemli olan Tanrı öğretisini keşfederiz. Üçlübirlik öğretisinin felsefi ya da teolojik spekülasyonlar sonucu ortaya çıkmadığının altı çizilmelidir. Aslında bu öğreti üç tarihsel karşılaşmayla belirlenir: Sina Dağı’ndaki Tanrı, Yeruşalim’in tozlu sokaklarında yürüyen Tanrı ve Üst Oda’daki Tanrı. Öyleyse buradan yola çıkarak üç Tanrı olduğuna mı inanmamız gerekir? Hayır. Çünkü eğer birden fazla Tanrı varsa, bu tanrılardan her biri mutlaka sınırlı olacaktır. Ya da tek bir kişi üç rol mü oynamaktadır? Ama bir kişinin bir diğerine konuştuğunu duyarız. Oğul’un Baba’ya, Baba’nın Oğul’a seslendiğini duyarız. Oğul’un Kutsal Ruh’tan bir başka kişi olarak bahsettiğini duyarız. Hayır, üç tanrı yok ve üç rol oynayan bir kişi de yoktur.
Bu nedenle belirgin ve kaçınılmaz tek sonuç ortaya çıkar: şaşırtıcı ve gizemli bir biçimde tek Tanrı’yı teşkil eden üç kişi vardır. Aralarındaki ilişki birbirimize olan sevgimizin ölçüleceği standart olacaktır.
Bir arkadaşım doğduğu ülke olan Hindistan’da çoğu zaman İncil’in müjdesini Hindulara ve Müslümanlara paylaştığından bahseder. Ve elbette bu insanları Mesih’e iman etmeye çağırırken onlara sunacağı bir iman savunması gerekir, çünkü onları kendi cemaatlerinden dışarı çıkmaya çağırıyordur. Hindular ve Müslümanlar güçlü cemaat ilişkilerine sahiptir. Bu günlerde Asya Pasifik bölgesinde Budistlerin de aynı güçlü cemaat birliğine sahip olduğunu görmekteyiz. Ancak acaba onları Mesih’i izlemeye çağırırken, onları bir toplum içine mi davet ederiz, yoksa onları kendi topluluklarından çıkarıp bir boşluğa mı getiririz?
Mesih’in bedeninin bir parçası olmak bu tür cemaatler inşa etmekle ilgilidir. İsa’nın Yuhanna 13-17’de bahsettiği şey tam olarak budur. Üçlübirlik’in hakikatinin sergilenmesi, son analizde, teolojik olmayacak, deneyimsel olacaktır. Bu yüzden kanıtlanabilir olmalıdır. İnsanlar tarafından görülmeli ve hissedilmelidir ki, Mesih’e ait olduklarını bilsinler. İsa, O’nun öğrencileri olduğumuzun insanlar tarafından bilinmesinin tek yolunun bunu sergilememiz olduğunu söyler; bireysel olarak değil, ilişkilerimiz yoluyla. Çünkü ortada bir sevgi ve ilişkiler cemaati olmadıkça gerçek bir iman savunmasından söz edilemez. “Sizi sevdiğim gibi siz de birbirinizi sevin.” Bütün argümanları, savunmaları ve kanıtları verdikten sonra, son iman savunması / iman savunmamızın en önemli noktası da bu olacaktır.
Yazar: L.T. JEY
